Flashback: Pag-alis ng Pinas

Mabigat ang mga paa, halo-halong emosyon. Lungkot, takot, di pa ako umaalis parang namimiss ko na agad ang mga magulang at mga kapatid ko. Di ko alam kung anong daratnan ko sa banyagang lugar na yon. Di ko maintindihan ang nararamdaman ko, kasi parang naeexcite din ako, syempre first time akong sasakay ng eroplano, makakalabas ng bansa, pero pag naiisip kong di pala bakasyon ang pupuntahan ko, nanlulumo ako. Sana… Maraming sana. Sana mas naging mabuti akong anak at kapatid. Sana mas pinagbutihan ko ang pagtatrabaho, sana di na lang ako nag resign, sana mas naging matalino ako sa pag hawak ng finances ko, sana nagpakasal muna kami ng bf ko. Sana, di na lang ako nangutang at naging maluho. Puro sana. Nasa huli talaga ang pagsisisi. Kinakailangan ko tuloy umalis para mabayaran ang aking nawaldas, mag simula ng panibago sa isang bansang di ko alam kung anong kakahantungan ko. Natatakot ako. Ayokong umalis. Pero naayos na ang lahat, papeles na halos isang taon kong hinintay, yung pamasahe na inutang pa namin. At isa pa, andon naman yung tiyahin at pinsan ko, ano ba ang dapat kong ikatakot?

Niyakap at hinalikan ko si Inay, ganon din ang kapatid ko. Niyakap ko rin si Mike (Ex-boyfriend ko, Nine years na kaming mag boyfriend nung umalis ako sa Pinas. At syempre di kami nagkatuluyan, kaya nga ex na).

“Mag-iingat ka. Tumawag ka agad pag nakarating ka na. Wag tatanga-tanga ha” Ang bilin sa akin ni Nanay habang binibigay sa akin ang hand carry ko. Kita ko na nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Pinipigilan ko rin ang mga luha ko. Ayokong umiyak. Kailangan kong maging matatag, pagnabayaran ko na yung mga utang ko, mag-iipon ako, kukunin ko si Mike, magpapakasal kami, at doon na sa American Samoa bubuo ng pamilya. Papagawan ko ang nanay ko ng dream house nya at tutulungan ko ang mga kapatid kong mapag-aral sila. Mga pangarap ko na nagsisilbing fuel at nagpapalakas ng determinasyon ko na tumuloy. Pagtapos kong mag-paalam sa kanila, ay pumasok na ako para mag-check in. Makalusot sana ako sa immigration.

Nakita kong nakadungaw sa salamin ang Nanay, si Anne at si Mike. Kumakaway at nag papaalam. Ngumiti lang ako at pumila na. Pag tatak ng passport ko ay agad akong pumasok sa loob. Wala nang lingon lingon. Ibinaling ko ang isip ko sa mga dahilan kung bakit ko kailangang umalis ng sagayon ay hindi ko mahirapan. Mahirap, masakit ang pamamaalam pero para naman ito sa mga pangarap namin. Tiis lang. Madali rin namang lilipas ang panahon at makakamit ko rin ang mga pangarap na yon.

Ganito pala kahirap ang mag paalam. Naisip ko ang tatay ko, sanay na siguro si Nanay na mag paalam kasi ilang taong nag pabalik balik sa abroad si Itay. Simula ata nung grade one ako hanggang mag eighteen ako, nasa abroad ang tatay ko. Pero syempre, iba ito. Buhat ng lumabas ako sa sinapupunan nang nanay ko, eto pa lang yung talagang masasabi ko na magkakalayo kami ng matagal, di ko nga alam kung kelan ako babalik. Point of No Return na ba ito? Di pa naman ako mamamatay, mag aabroad lang ako.

Ang daming papaalis nung araw na iyon. Baon ang lakas ng loob at mga pangarap, sinubukan kong makipagsapalaran sa lupang banyaga. Ang pag-alis ang nagbukas sa akin sa maraming opportunities, nagpabago ng pananaw ko sa buhay, nag patatag sa akin, nagturo sa akin ng maraming bagay. Pero sa lahat ng ito, nakita ko ang mga kamay ng Panginoon na kumikilos. May mga nangyari sa buhay ko na nakaayon sa plano ko, pero maraming nangyari na mas maganda na di ko inaasahan.

28 And we know that in all things God works for the good of those who love him, who[a] have been called according to his purpose” Romans 8:28 (NIV)

Isa lamang ang kwento ko, sa libo libong Pilipino na umaalis ng bansa para magtrabaho para mag karoon ng maayos na buhay ang kanilang pamilya. Yung iba, nagiging maganda at maayos, yung iba naman nawawasak yung pamilya nila, yung iba sinuswerte at yung iba minamalas. Iba’t ibang kwento ng pakikipagsapalaran at pakikibaka. Laban lang, kaya yan.

Isaiah 41:10 New International Version (NIV)

10 So do not fear, for I am with you;
    do not be dismayed, for I am your God.
I will strengthen you and help you;
    I will uphold you with my righteous right hand.”

Pag-pinanghihinaan ako ng loob, pag natatakot ako, nag babasa ako ng bible. Binabalikan ko ang mga Pangako ng Panginoon at ang mga salita Nya ang nag papatibay sa akin. Sabi Nya “I’ll strengthen you and help you”

Para sa mga katulad kong OFW dyan, hope this verse reminds you na kasama natin ang Panginoon. At di Nya tayo pababayaan. He’ll strengthen and help us.

Walong taon na ako sa abroad. Namimiss ko na ang Pilipinas, ang mga magulang ko, mameet man lang nila ang dalawa na nilang apo. Makabonding man lang sila at makagawa sila ng memories at magkaron ng parte sa buhay nila.

Dito na lang muna. Hanggang sa muli.

One Reply to “Flashback: Pag-alis ng Pinas”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s