Tatlong Araw na Byahe

Manila to Hongkong. Hongkong to Nadi. Nadi to Apia. Apia to American Samoa. Eto ang itinerary ko.

Manila to Hongkong… Sisiw. Madali lang ang flight. Parang isang oras lang yata sa pag kakatanda ko. Kaya lang nung bumaba na ako ng eroplano, eto na nag kandaligaw ligaw na ko.

Naligaw ako sa elevator. Oo. Seryoso. Sumakay ako sa elevator, ang dami kong kasama, nung bumukas ang pinto, nagulat ako kasi ako na lang pala ang nasa loob ng elevator. I was wondering kung paano sila nakalabas. Nagpaikot ikot ako, shocks, parang nadaanan ko na ito ah. Confirm. bumalik lang ako sa same floor kung saan ako sumakay ng elevator. Nung sumakay ulit ako sa elevator, napagtanto ko na double ang pinto nya, isa sa harapan at isa sa likuran. At nung nakarating na sya sa second floor, bumukas yung other side. Tangang tanga ako sa sarili ko noon. Tinawanan ko na lang hahaha. Umaga ako dumating doon, mga eight a.m. kaya lang alas singko pa ng hapon ang flight ko. Ang tagal. wala naman akong kakilala sa Hongkong para ipasyal ako kaya naghintay ako sa airport. At isa pa, dala dala ko lahat ng maleta ko. Isang maleta at malaking bag ang dala ko na sobrang bigat. Sabi pag nag check in ako, pwede ko raw makuha ang maleta ko sa final destination?? hmmm nag kamali ba ako ng dinig or talagang dapat iniwan ko yung maleta ko? Para safe, naisipan kong dalhin na lang pero sobrang sakit ng katawan ko.

Sobrang laki ng Hong Kong Airport, nag shuttle pa kami para makalipat sa next terminal for departure. Ilang beses ako nagtry magtanong sa mga local na nandon kaya lang di ko sila maintindihan. Nag observe na lang ako at nakisunod sa agos ng tao. Nag basa ng mga signs kung anong flight na papunta sa Nadi.

Hong Kong to Nadi (FIJI). Sixteen hours ang byahe. Maswerte ako kasi nasa gitna ako, at wala akong katabi. at sa harapan ko ang isang malaking TV. Dumating ako sa NADI ng seven ng umaga. Tapos ang susunod kong Flight papuntang Apia ay nine o’clock pa nang gabi. So nag tanong ako kung saan may hotel at gusto kong maligo, magpahinga, kumain muna. Pinabaunan naman ako ng one hundred dollars.

So pagdating sa Nadi, sumakay ako ng taxi at nag check in sa hotel. Nakalimutan ko na yung hotel na tinuluyan ko, pero ang masarap don ay nakakain ako ng chicken curry nila. Tapos naligo ako sa pool at natulog. Kahit papaano ay naenjoy ko ang Fiji kaya lang di ako nangahas na lumabas at mag gala. Wala akong kakilala at takot akong mawala.

Seven O’clock bumalik na ako sa Nadi International Airport. Nakilala ko naman don si Ate Lisa. Papunta rin ng American Samoa. Madali lang ang byahe namin pa puntang Apia. Siguro mga nasa dalawang oras lang. Alas dose nung nakarating kami ng Apia. Pasarado na ang Airport nila. Buti na lang sa same airport din yung susunod na flight pa puntang Pago Pago. Alas otso daw ng umaga ang unang flight. Gabi na, sarado na ang airport, may mangila-ngilan na taxi driver at mga tambay. Nagtanong ako kung ilang oras papunta sa pinakamalapit nilang hotel sabi one hour pa raw. Di na praktikal kung mag hohotel pa. So nag stay kami sa Airport, tulog nang nakaupo at paputol putol.

Na delayed pa ang flight namin noon, kaya ten o’clock na kami nakaalis. Natakot akong sumakay sa eroplano nung nakita ko. Ang liit kasi. Parang liliparin ng hangin tapos yung ibang nakasakay sobrang lalaking tao. Para silang mga higante. Kung ikukumpara ko ang eroplano at mga tao, sa Pinas sobrang laki ng eroplano, maliliit yung tao, sa Hongkong to Nadi, Medyo lumiit ang eroplano, medyo lumaki yung mga tao, sa Nadi to Apia, mas lumiit yung eroplano at mas lumaki yung mga tao, at eto ang pinakamalupit, sobrang liit na ng eroplano pero sobrang laki na ng mga tao.

Nung sumakay ako, nanginginig ako, nagulat pa ako at may puting usok na parang dry ice na pumapasok sa loob. Pag tingin sa bintana, makikita mo ang kalawakan ng dagat na kung sakaling lalagpak ang eroplano ay di ka rin makakaligtas dahil mga pating naman ang kakain sa’yo. Kahit maganda ang tanawin ay di ko makuhang mag enjoy sa view sa labas. Nakatingin lang ako sa itaas at nagdarasal na sana ay makarating ako ng ligtas.

Sa wakas nag landing na rin kami sa Pago Pago. At least di naman ako nagsuka sa loob ng eroplano. At di naman ako namatay sa nerbyos kung hindi, di ko maisusulat ang karanasan ko.

Lunes nung umalis ako sa Pinas, technically Wednesday na sa Pinas nung dumating ako ng American Samoa. Pero since late ng Isang araw ito, Tuesday pa lang sila. Ang pinakamahabang Tuesday ng buhay ko.

Sinalubong ako nila Tiya at Sherly at Ninong Percy sa airport. At ito ang kwento ng tatlong araw kong byahe papunta sa Pago Pago.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s