Michaela Grace

Ang tagal naming hinintay na mag karon ng kapatid si Ezekiel. Kaya naman noong nag buntis ako sa second baby namin ay tuwang tuwa ako. It’s an answered prayer from the Lord. Ni hindi ko rin inaasahan yung way nag pag ka panganak ko sa kanya.

Naaalala ko pa noong mga panahon na ipinag darasal ko pa lang sa Panginoon na kung bibigyan Nya ako ng pag kakataon na mag karon pa ng anak, gusto ko sana ay babae, at papangalanan ko syang Michaela Grace.

At tinugon nga ni Lord ang prayer ko, nung mag positive ang PT ko nung October 2018. Kaya lang noong nag pa ultrasound ako, sabi ng Dr. most probably the baby is a boy. Kung boy, sabi ko papangalanan ko na lang na Elijah. Kung di will ni Lord na babae ang anak ko, mas alam ni Lord ang plan Nya sa baby.

Naging mahirap ang pag lilihi ko at pag bugbuntis. And on my 34th weeks, sa di inaasahang pag kakataon, kumain kami ni Ezekiel sa labas, may nakain akong di maganda. Nag diarrhea ako at nag suka. Pag gising ko na lang mapait na ang panglasa ko. At nasusuka ako. But not unlike my usual morning sickness, iba itong isa na ito. Masama ang pakiramdam ko, pero pinilit kong pumasok sa work. Inihatid ko si Ezekiel sa paalagaan at dumiretso na ako sa trabaho.

Nagsusuka pa rin ako at pang limang beses ko nang nag babawas, parang nanghihina na ako, at iba na ang sakit ng tyan ko. Parang di na diarrhea ito. More on labor pain na. Nag paalam ako sa mga katrabaho na pupunta ako ng hospital.

Nag lakas loob akong mag drive, wala naman akong aasahan. Ako lang. Si Mr. nasa laot pa. Di pa sya tumatawag. Di ko alam kung kelan sya makakauwi. May 14, 2019 noon. Monday, at 10 in the morning nung pumunta ako sa hospital. Medyo gloomy ang araw na ito.

Habang nag da drive nakaramdam ako ng pangangalat ng bagang at parang nasusuka ako, so pumarada muna ako sa isa sa mga bus stop. At di pa ako nakakalabas ng sasakyan ay nag suka na ako ng nag suka. May 5 minutes din akong nakahinto, kasi di ko alam kung kelan ulit ako susumpungin. Nang mahulas hulasan ako, nagdasal ako kay Lord na tulungan nya akong makaabot sa hospital at makahanap nawa ako ng parking space agad.

Sa awa ni Lord, may bakanteng space sa hospital parking lot. Umuulan pa ng mga time na yon. Dinala ko ang payong at kinuha ko ang hospital bag ko sa likod ng SUV na minamaneho ko. Buti na lang nakapag handa ako 2 weeks ago. Kinakausap ko si baby, di pa sya pwedeng lumabas. Kasi 34 weeks pa lang sya. At saka wala pa si Papa nya.

Dumiretso ako sa ER. Grabe, puno ng tao. Nahihilo ako, sumasakit yung tyan ko, bumibilok. Di ko alam kung sinong lalapitan ko. Nag bayad ako ng consultation at sinubukan kong mag hintay sa normal na pila, pero di ko na matiis ang sakit, parang dumadalas na ang sakit at pag bilok. Naupo ako sa bench, sinubukang pakalmahin ang sarili ko. Pero naisip ko kung mag hihintay ako sa haba ng pila at bagal ng serbisyo, baka manganib kami ng anak ko. Di na ako nag dalawang isip. Kahit di pa nila tinatawag ang pangalan ko, ay pumasok na ako sa loob. Nag hagilap ako ng nurse na pwedeng makatulong sa akin.

Sa awa ni Lord, may nurse agad na nakapansin. Sinabi ko na 34weeks pregnant ako at nakakaranas na ako ng labor pain. Agad nila akong iniupo sa wheel chair at dinala sa labor and delivery. Tinimbang nila ako, at pinalitan ng hospital gown. Agad nilang minonitor ang heartbeat at movement ni baby.

Agad nila akong sinaksakan ng dextrose kasi dehydrated na raw ako. Some sort of food poisoning daw ang nangyari at contaminated daw ang nakain ko. Sinaksakan nila ako ng pampatigil ng paghilab para di agad lumabas si baby. Ang dami nilang kinuhang sample ng dugo sa akin, parang tatlong syringes ata yon. Under observation kami ni baby for 24 hours. Tinawagan ko si tiya, para inform sya na nasa hospital ako at kung pwede na doon muna sa kanila si Ezekiel.

Nakita ako ni Dr. Mili sa L and D department, kaya agad nyang nasabi kay Dr. Chryston Aguillera ang kalagayan ko. Si Dr. Aguillera ay isang kaibigan ko na kasama ko sa ministry. Agad nya naman akong pinuntahan, ipinag pray at ininform ang church to pray for me and Elijah.

Dinalaw din ako nila Ninang Myrin at Ronnie noong hapon. Parang ang haba ng oras sa hospital. Nakakainip yung nakahiga lang ako. Iniadmit na ako noong hapon. Kung ano mang posibleng mangyari ay pinag pasa Dyos ko na lamang.

Halos di rin ako gaanong nakatulog kasi gutom ako, tapos parati nila akong ginigising para kunan ng dugo, i-check ang temperature. Kinabukasan, di pa rin nila ako pinakain. Nag palitan na ng doctor.

Nawala na ang pag hilab ng tyan ko, nawala na ang contraction pero may napansin sila Dr. Efren sa heartbeat ng baby. Parang bumabagal ang tibok ng puso nya at parang di rin gaanong gumagalaw. Kaya nag decide si Dr. Efren na iCS na ako.

Ang bilis ng mga pangyayari. Dinalaw ulit ako ni Dr. Chrys, nag briefing sya sa kung anong procedure at kung anong posibleng mangyari, pinag pray nya din ako bago ako isabak sa operating room.

Kinamaya mayaan, dumating na yung nurse, inihanda na nya ako sa operation, inilipat na nila ako ng kama at dinala na nila ako sa operating room. Tinurukan ako ng anesthesia sa likod, namanhid na ako kalahati ng katawan ko at di ko na namalayan na hiniwa na nila ako. Ganoon pa la iyon, di ka makahinga ng maayos, parang may nakadagan sa dibdib mo. Then nuong lumabas si Baby, sabi nila “it’s a girl”. Nagulat ako.

Indeed the Lord answered my prayer. I heard her cry. Sayang, wala si Mr. para masaksihan ang pag labas ni Michaela Grace. But God gave me such favor na lahat ng staff na nag paanak at nag asikaso sa akin ay Pinoy. Dahil ibang mag alaga ang pinoy, iba pag kapwa mo Pilipino. At bihira yung from nurse, to anesthesiologist, to the doctors na nag paanak sa akin.

Pero ang nakaka amaze doon, ay yung peace na nasa puso ko. Napaka peaceful ng tanghali na yon, na parang wala akong inaalala kahit na wala akong pera, kahit na wala ang asawa ko at alam kong walang mag babantay sa akin, kahit na kulang sa bwan si Baby. Sobrang peaceful ng pakiramdam ko at may kakaibang joy sa puso ko.

Sobra akong nag papasalamat kay Lord dahil sa provision nya, sa pag iingat nya. Tunay ngang napaka buti ni Lord sa lahat ng pag kakataon. Di ko alam kung anong mangyayari sa akin, but I know the Lord will never leave me nor forsake me. He that keeps me neither sleep nor slumber.

Mahina man ako, nag iisa man ako, alam ko ang Panginoon na pinag lilingkuran ko ay buhay, di ako pababayaan at di ako iiwan kahit kailan. Kinaya ko, di dahil malakas ang loob ko, di dahil malakas ang pangangatawan ko, kinaya ko dahil binigyan ako ng katatagan, kalakasan ng Panginoon. Kaya kung nasa sitwasyon ka na tingin mo di mo kaya, nasa sitwasyon ka na di mo alam kung saan ka pupunta, tumawag ka lang sa Panginoong Hesu Kristo, sigurado ako makakayanan mo. Dahil Sya ang Panginoong buhay. He conquered the death para mabigyan ka ng buhay.

For those who are in the situation na akala mo nag-iisa ka, kala mo wala ng solution sa iyong problema, lagi mong tatandaan na may Dyos na handa kang tulungan. All you have to do is call unto Him. And He will answer you, and show you great and mighty things which you do not know. At kung ikaw ay nag hahanap sa mga sagot sa mga katanungan, di mo alam kung saan ka tutungo, I pray that you find the answers to your questions and there is a Shepherd who leave the 99 to find the one that was lost.

God bless.

Michaela Grace
May 15, 2019
4lbs